پند اول
بوقلمونی، گاوی بدید و بگفت: در آرزوی پروازم اما چگونه؟ ندانم.
گاو پاسخ داد: گر ز تپاله من خوری قدرت بر بالهایت فتد و پرواز کنی.
بوقلمون خورد و بر شاخی نشست.
تیراندازی ماهر، بوقلمون بر درخت بدید.
تیری بر آن نگون بخت بینداخت و هلاکش نمود.
نتیجه اخلاقی: با خوردن هر گندی شاید به بالا رسی، لیک در بالا نمانی.
پند دوم
گنجشکی از سرمای بسیار قدرت پرواز از کف بداد و در برف افتاد.
گاوی گذر همی کرد و تپاله بر وی انداخت.
گنجشک ز گرمای تپاله جان بگرفت و به آواز مشغول شد.
گربه ای آواز بشنید، جست و گنجشک بدندان بگرفت و بخورد.
نتیجه اخلاقی:
هر که گندی بر تو انداخت، حتماً دشمن نباشد.
هر که از گندی بدر آوردت، حتماً دوست نباشد.
گر خوشی، دهان ببند و آواز بلند مخوان.
پند سوم
خرگوش از کلاغی بر سر شاخه پرسید که آیا من نیز می توانم چون تو نشسته، کار نکنم؟
کلاغ پاسخ داد: چرا که نه؟
خرگوش بنشست بی حرکت.
روباهی از ره رسید و خرگوش بخورد.
نتیجه اخلاقی: لازمت نشستن و کار نکردن بالا نشستن است.
پند چهارم
برای تعیین رئیس، اعضاء بدن گرد آمدند.
مغز بگفت که مراست این مقام که همه دستورات از من است.
سلسله اعصاب، شایستگی ریاست از آن خود خواند که منم پیام رسان به شما، که بی من پیامی نیاید.
ریه بانگ بر آورد: هوا که رساند؟ من! بی هوا دمی نمانید، پس ریاست مراست.
و هر عضوی به نحوی مدعی.
تا به آخر که سوراخ مقعد دعوی ریاست کرد.
اعضاء بنای خنده و تمسخر نهادند و مقعد برفت و شش روز بسته ماند.
اختلال در کار اعضاء پدیدار گشت.
روز هفتم، زین انسداد جان ها به لب رسید و سوراخ مقعد با اتفاق آراء به ریاست رسید.
نتیجه اخلاقی: چون لازمت ریاست علم و تخصص نباشد، هر سوراخ مقعدی ریاست کند.
Amir
بیان دیدگاه
خوراک دیدگاههای این نوشته